PIRIFORMIS SYNDROOM & ISCHIAS KLACHTEN;

VERBETER JE LICHAAMSHOUDING EN BESTEED AANDACHT AAN DE TRIGGER POINTS

fig. 37. Enkele spieren die van het heiligbeen (sacrum) naar het bovenbeen lopen en zorgen voor de de kracht bij het naar buiten draaien van het bovenbeen. De bovenste spier is de m.piriformis ( letterlijk de peervormige spier).

De spier is erg bekend, omdat deze soms voor klachten in bil en been kan zorgen, vanwege zijn verloop t.o.v. de n.ischiadicus ofwel de grote beenzenuw (ischias-zenuw is de geelgekleurde zenuwbaan).Op bovenstaande tekening loopt hij er mooi bovenlangs, maar soms loopt hij onder de zenuw door. Het komt ook voor dat de zenuw dwars door de spier loopt. Als er dan iets met de spanning van de spier aan de hand is , heeft dat al snel consequenties voor de zenuw in de vorm van pijn, tintelingen, krachtsvermindering of gevoelsvermindering.

 

Symptomen van Ischias

Pijn in uw onderrug, bil en been? Een trekkende spierpijn in uw been? Tintelende benen, pijn van de rug naar de enkel, zeurende pijn in uw bil, of stekende pijn in bil, been of voet? Dan heeft u de symptomen die horen bij ischias. Deze symptomen hebben 1 ding met elkaar gemeen en dat is dat ze allemaal in het gebied voorkomen dat door 1 zenuw vanuit uw rug wordt bediend...

De Nervus Ischiadicus
De grote beenzenuw (nervus ischiadicus) ook wel de heupzenuw genoemd, is de langste zenuw in het menselijk lichaam. Deze zenuw loopt van de onderkant van uw rug, langs de bil en achterkant van het been en vertakt zich helemaal tot onderin de voet.

En zenuwpijn (neuralgie) in dat gehele gebied van het lichaam noemen we ischias. Ischias is dus een benaming van symptomen. Het woord zegt niets over de oorzaak van de pijn.

Ischias is zeker iets om serieus te nemen, het kan namelijk leiden tot uitvalverschijnselen en functieverlies in het gebruik van been of voet, denk bijvoorbeeld aan de zogenaamde klapvoet. Maar de pijn zelf kan ook al ongelofelijk heftig en verlammend werken.

Neurologen hebben het over lumbosacrale radiculaire prikkeling als er alleen sprake is van pijn. Als er ook sprake is van uitvalverschijnselen dan spreken ze over een lumbosacrale radiculair syndroom.

Mocht u last hebben van uitvalverschijnselen, dan is het absoluut verstandig om een arts te raadplegen. Gelukkig gaan de meeste gevallen van ischias alleen maar gepaard met pijn en aan die pijn is vaak zelf goed iets te doen...

Waar Komt Ischias Pijn Vandaan?
Daarover zijn de meningen verdeeld. Van ouds werd altijd gezegd dat ischias ontstaat door irritatie of beknelling van de ischias zenuw. En dat zou dan kunnen ontstaan door te zwaar tillen, door een zwangerschap, door overbelasting, maar ook zou het door de beknelling van de ischiaszenuw door de pirifirmis spier kunnen komen. Als laatste mogelijk oorzaak uit de oude school wordt dan de mogelijke hernia genoemd.

De laatste jaren is er veel aandacht voor een andere mogelijke oorzaak van de ischias pijnen. Omdat de bovengenoemde verklaringen van de pijn toch een aantal open vragen opleveren. En daarover leest u vanzelf meer in de volgende artikelen die u hieronder kunt vinden.

 

Ischias, Piriformis Syndroom, Beklemming van de nervus ischiadicus,
Erectie stoornissen, Tintelingen in de benen, Pijn in bil, anus, rectum, en genitaliën

De artsen Janet Travell en David Simons leggen in hun medische standaardwerk, Myofascial Pain and Dysfunction: The Trigger Point Manual, uit dat myofasciale triggerpoints (kleine spierknoopjes) in overbelaste spieren in de billen feitelijke de belangrijkste oorzaak zijn van ischias.

Piriformis Syndroom
Een door triggerpoints verkorte en opgezwollen peervormige spier kan ook vele zenuwen en bloedvaten die uit het bekken komen, beknellen. Dit kan resulteren in een opgezet gevoel in billen, been, kuit, en voet. Bovendien kan een gespannen peervormige spier de geslachtszenuw beknellen, wat bij mannen impotentie en pijn in de geslachtsdelen kan veroorzaaken en bij zowel mannen als vrouwen pijn in het rectale gebied. Men denkt dat een peervormige spier (zie hieronder) die bloedvaten en zenuwen die beknelt, verantwoordelijk is voor atrofiëring van bilspieren, dat wil zeggen dat een of beide billen 'wegkwijnen'.


Al decennia lang is deze groep van ischiassymptomen bekend als het "piriformis syndroom", alhoewel de oorzaak van het dikker worden van deze spier nooit goed begrepen werd. Ter behandeling van ischias werd de peervormige spier vaak vrijgemaakt door middels van een chirurgische ingreep. Verbazigwekkend genoeg wordt deze ingreep nog steeds uitgevoerd door chirurgen die niet op de hoogte zijn van de effecten van myofasciale triggerpoints.

Foutieve diagnoses
In de medische wereld gaat men er routinematig van uit dat ischias wordt veroorzaakt door druk op de nervus ischiadicus ten gevolge van een geplette tussenwervelschijf of een andere abnormaliteit in de wervelkolom. Operatie van de ruggengraat in een poging de ooorzaak van de beknelling te vinden is heel gewoon, ook al komt het heel vaak voor dat de symptomen er niet door verdwijnen.

De artsen Travell and Simons geloven dat de traditionele medische oplossingen voor ischias en het piriformis syndroom nodeloos duur zijn en een onacceptabel hoog faalpercentage hebben. Triggerpoints behoren bovenaan de onderzoekslijst te staan wanneer men zoekt naar de oorzaken van pijn, gevoelloosheid en andere abnormale gevoelens in heupen en benen. Een grotere bekendheid van de myofasciale oorzaken van ischias kan vele onnodige operaties voorkomen.

Zelf-behandeling

Je hoeft niet te wachten tot de medische gemeenschap verouderde methoden heeft afgezworen en zich op de hoogte heeft gesteld van de feiten omtrent triggerpoints. Je kunt je triggerpoints zelf behandelen.


 

Veroorzakende factor van het piriformis syndroom
De hoofdoorzaak ligt bijna altijd in overbelasting, door welke omstandigheid dan ook. Het kan met houding en bewegingspatroon te maken hebben in werk-, thuis-, en/of vrije tijd situatie, maar ook anatomische achtergronden hebben. Dat laatste moet door specialisten onderzocht en verholpen worden. Nu is het natuurlijk in de eerste plaats zaak uit te vinden wat de overbelasting veroorzaakt en ten tweede om die op te heffen, want als daar niets aan gedaan wordt zal het probleem nooit worden opgelost of zal het (zelfs na schijnbare genezing) t.z.t. met regelmaat terugkomen en een chronisch karakter kunnen krijgen. Maar de juiste behandeling is natuurlijk ook van eminent belang. Het gebeurt regelmatig dat deze aandoening niet door de (para)medici herkend wordt of door te weinig kennis niet adequaat behandeld.

Behandeling van het piriformis syndroom
De behandeling begint heel simpel bij jezelf: met het niet meer belasten van de aangedane regio. Want hoe meer je de spier irriteert, hoe meer gefrustreerd hij raakt en hoe sterker de contrareactie die hij geeft. Toch betekent dit niet alleen maar stilzitten en afwachten: er moet actief bewogen blijven worden. Dan zal de goede bloedcirculatie - waarbij er door de pompwerking meer zuurstof en voedingsstoffen kunnen worden aangevoerd en afvalstoffen worden afgevoerd - het genezingsproces bevorderen. En het gebeurt regelmatig dat de klacht, als de juiste maatregelen in acht worden genomen, spontaan verdwijnt. Gebeurt dit niet, dan zal de knoop/verharding eruit moeten worden gemasseerd. Dat vergt zowel een hardhandige en pijnlijke als voorzichtige aanpak door de therapeut (sportfysiotherapeut of sportmasseur). Er moeten gedoseerde en gerichte krachtige (vooral dwarse, circulaire en pulserende) fricties gegeven worden op de knoop. Dat kan bijvoorbeeld door middel van shiatsu en triggerpoint techniek. Dan is het zaak om de spier met sederende massage weer iets tot rust en ontspanning te brengen om hem vervolgens voorzichtig te gaan rekken.

Zelftherapie en hersteltijd na het piriformis syndroom
Verder moet de therapeut rekkingsoefeningen instrueren om zelf thuis te kunnen uitvoeren. Want niet de therapeut geneest - die geeft de aanzet - maar je moet het grootste deel zelf doen. Dagelijks op de juiste wijze meerdere malen oefenen geeft meer resultaat dan 1 à 2x in de week naar de therapeut. Het is dan de kunst om in het begin de pijngrens niet te overschrijden en wanneer er een begin van herstel zichtbaar wordt met beleid de intensiteit langzaam en geleidelijk te gaan opvoeren tot net over de pijngrens heen, waardoor die steeds een beetje verschuift. Hoe snel e.e.a. zal gaan is niet te voorspellen. Dat hangt van veel factoren af. Voor de één is het met een paar maanden bekeken en voor de ander kan het een jaar of langer duren.

 

Bij het piriformis syndroom is de ischiadicus zenuw ontstoken door druk van een beschadigde of geirriteerde piriformis spier. De verschijnselen hierbij zijn uitstralende pijn vanaf de lage rug langs de achterzijde van het been naar de kuit. Bepalend voor de gangbare therapie met o.a. rekoefeningen, massage is de gedachte dat de piriformis spier verkort is of in een spasme verkeert en de ischiadicus zenuw comprimeert .

Een andere benadering
Tonley past een andere benadering toe die zich richt op spierversterking en bewegingscorrectie. Aangrijpingspunt is de spierzwakte van de spieren rond de heup, m.n. de bilspieren. Functietesten als afstappen (step down), steunsprong (drop down) en uitstappen (lunge walk) provoceren de pijn en laten door deze spierzwakte een verminderd steunvermogen op 1 of 2 benen zien: knie en bovenbeen draaien naar binnen en het bekken zakt scheef (zie foto). Deze overmatige beweging in de heup(en) veroorzaakt een voortdurende rekking en overbelasting van de piriformis spier

Behandeling
De behandeling richt zich op verbetering van de spierkracht en verbetering van de spiercontrole rond de heup om de spanning op de piriformis spier en de onderliggende ischiadicus zenuw te verminderen. De nadruk ligt hierbij op de grote bilspier (m. gluteus maximus) De training van 14 weken bestaat uit 3 fasen:
-Fase 1: week 1- 3, Oefeningen gericht op spierversterking heupspieren. Oefening 1,2,3/3,4
-Fase 2: week 4- 9, Functionele training. Oefening 5,6,7
-Fase 3: week 10-14, Sportspecifieke training. Oefening 8,9,10

 

.